Ρεμπέτικο γλέντι στην υπόγα Καλλιδρομίου 94

Την ΚΥΡΙΑΚΗ 23/12 μαζί με την ΥΠΟΓΑ Κ94 από τις 14.00 και μετά..
Ρεμπέτικο γλέντι για το κλείσιμο της προετοιμασίας των ομάδων και αποκατάστασης ύπατος και μυικών ιστών.
Φέρτε τα όργανα σας να γεμίσουμε μουσικές την υπόγα!
Παραγγελιές ΔΕΚΤΕΣ εφόσον κάνετε 10 << γκελακια>> μπροστά στην κομπανία..
Και για να μη ξεχνιόμαστε, το ANTIFA LEAGUE είναι ακόμα ανοιχτό για ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ  ΝΕΩΝ ΟΜΑΔΩΝ και ατόμων.

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΓΑ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ 94

Έλαααα να βγάινουν τα μπαγλαμαδάκια!

Ρεμπέτικο Γλέντι για κλείσιμο προετοιμασίας των ομάδων και αποκατάστασης ήπαρ και μυικών ιστών.

Μπορείτε να φέρετε τα όργανα σας ώστε να γεμίσουμε μουσικές την Υπόγα…

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΕΚΕΙ!

Έναρξη Antifa League Athens / Ακαδημία Πλάτωνος (Κυρ. 25/11)

Το εγχείρημα του Antifa League Athens για 7η συνεχή χρονιά, βγαίνει στους δρόμους και στις πλατείες, στα πάρκα και στις αλάνες, ως μία μορφή αντικοινωνίας με χαρακτηριστικά που η συλλογική μνήμη του σήμερα εκεί έξω, διαλέγει να γυρίζει την πλάτη της.

Η αλληλεγγύη, η ισότητα, η αυτοοργάνωση, όσες φορές και αν γραφτούν ή ειπωθούν, δεν παύουν να αποτελούν τα προτάγματα εκείνα, που εμείς διαλέγουμε να προωθούμε ως αξίες που μας αντιπροσωπεύουν. Παίζοντας ποδόσφαιρο, κάτι που από μικρά παιδιά μας άρεσε, προσπαθούμε στο σήμερα με τις όποιες δυσκολίες και αν υπάρχουν, να δίνουμε μιά εικόνα συναγωνισμού και κοινής ευχαρίστησης.

Το μοντέρνο ποδόσφαιρο στους παρόντες καιρούς, περιλαμβάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά που δεν κάνουμε κέφι και βρισκόμαστε απέναντι τους. Ο ανταγωνισμός, τα στάνταρντς του πρωταθλητισμού, ο χουλιγκανισμός στις υπηρεσίες των αφεντικών, οι ψυχρές συνδιαλλαγές χρήματος που πολλές φορές χρησιμοποιούνται για ξέπλυμα άλλων δραστηριοτήτων, μας κάνουν να αηδιάζουμε. Στοιχήματα κατά εκατοντάδες χιλιάδες κάθε μέρα, στημένοι αγώνες για το κέρδος των λίγων, ελεγχόμενες αρένες που παίζονται και πολιτικά παιχνίδια, είναι εικόνες που το εξουσιαστικό σύστημα προωθεί για τα δικά του συμφέροντα.

Κάποιες δεκαετίες πίσω, ο ”ερασιτεχνισμός” στο ποδόσφαιρο εμπεριείχε χαρακτηριστικά που, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν σε εκείνους τους λίγους ελεύθερους χώρους που η επανοικειοποίηση τους είναι για εμάς το ζητούμενο. Στο πρόσφατο παρελθόν, οι άνθρωποι έπαιζαν ποδόσφαιρο ως ένα μέσο έκφρασης, που η χαρά του παιχνιδιού και τα ανθρώπινα συναισθήματα εναλλάσονταν, που δεν τους ενδιέφερε καθόλου, αν χτυπήσουν, αν λερωθούν, αν αργήσουν ή ξεχαστούν.

Ίσως αυτές οι εικόνες να μας θυμίζουν και εκείνο το σύνθημα, που, βλέποντας το γραμμένο σε τοίχους μας κάνει να χαμογελάμε….. Η μόνη μας πατρίδα, τα παιδικά μας χρόνια.

Η Ακαδημία Πλάτωνος, σε αντίθεση με άλλες γειτονιές πηγμένες στο τσιμέντο, διαθέτει ελεύθερους χώρους που αρκετός κόσμος διαλέγει να περάσει τον χρόνο του. Σε πείσμα των καιρών, κάτοικοι αυτής της περιοχής διαλέγουν να αντιστέκονται σταθερά εδώ και χρόνια στα σχέδια κυβέρνησης και μεγαλοεπιχειρηματιών, που έχουν σκοπό το κέρδος, βάζοντας όρους μαζικής κατανάλωσης και καταστρέφοντας τα χαρακτηριστικά μιας περιοχής με εκτρωματικές διαδικασίες δόμησης κτιριακών εγκαταστάσεων (βλ. mall της Artume).

Από αυτή ακριβώς την γειτονιά, διαλέγουμε και εμείς να ξεκινήσουμε την χρονιά, με ένα τουρνουά ποδοσφαίρου αλλά και παράλληλες δράσεις, με κύρια προτάγματα μας τον αντιφασισμό και την αντίθεση μας σε κάθε είδους εξουσίες στην πράξη. Ένα τουρνουά που, χωρίς κανόνες διαχωρισμού φύλων και φυλών, επιλέγει να ενώνει απο το να χωρίζει, με μία μπάλα. Χωρίς διαιτησίες και επίπλαστες αντιπαλότητες.

Το εγχείρημα του Αntifa League Αthens, συνδιοργανώνει και συναποφασίζει με οριζόντιες διαδικασίες, ενάντια στους -ισμούς που καθημερινά αντιμετωπίζουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Σκοπός και φέτος του εγχειρήματος, να αντιτάξουμε σθεναρά απέναντι στις ιεραρχικές δομές της κοινωνίας που ζούμε, τα προτάγματα εκείνα που αντιλαμβανόμαστε ως αδιαπραγμάτευτες αξίες.

Αλληλεγγύη – Ισότητα – Αυτοοργάνωση – Αντιφασισμός

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: ΓΗΠΕΔΟ Ή ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ;

Επ’ ευκαιρία της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο κείμενο που δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (φ. 4, Ιούνιος 2004).


Όταν στις αρχές του περασμένου αιώνα άρχισε να διαδίδεται το ποδόσφαιρο, κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί την σημερινή του κατάληξη.

Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έστηναν την μπάλα στην αλάνα της γειτονιάς και προσπαθούσαν να συναγωνιστούν, να επιδείξουν τις ικανότητές τους, να παίξουν και να χαρούν μετά από την κούραση της δουλειάς και τις δυσκολίες της επιβίωσης. Έβαζαν το προσωπικό τους μεράκι, την ατομική τους ικανότητα στην κοινή ευχαρίστηση. Η απολαβή τους ήταν η επιδοκιμασία των υπόλοιπων ανθρώπων για την ευχαρίστηση που απολάμβαναν οι ίδιοι και που πρόσφεραν στους άλλους.

Επειδή, ο άνθρωπος, είναι μια οντότητα πλούσια σε συναισθήματα, ικανότητες και δυνατότητες και προσπαθεί πάντοτε να τα εκφράσει με όσο το δυνατόν πιο πληθωρικό τρόπο. Κάτι που γίνεται άσχετα αν τις συνθήκες διαβίωσης δημιουργεί ο ίδιος ή βρίσκεται κάτω από αναγκαστικές καταστάσεις επιβίωσης. Έτσι, άλλοτε θέλει να εμπλουτίσει τους όρους ζωής του κι άλλοτε να ξεπεράσει τις δυσκολίες και τα προβλήματα που του βάζουν οι συνθήκες καταπίεσης κι εκμετάλλευσης.

Από αυτή την σκοπιά, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, είναι μέρος μιας πρωταρχικής κοινωνικής έκφρασης, μια ακόμη εκδήλωση εσωτερικών διαθέσεων των ανθρώπων που τις εκφράζουν με ατομικό και συλλογικό τρόπο.

Το κέρδος πολύ μακρυά από τέτοιες επιδιώξεις. Οι ίδιοι αγόραζαν τα απαραίτητα για το παιχνίδι.

Η ανθρώπινη έκφραση μακρυά από τις επιδιώξεις των διάφορων επιτήδειων. Η ανθρώπινη δραστηριότητα πάντα ξέφευγε από τους ελέγχους της εξουσίας.

Όμως τίποτα δεν μένει έξω από την αρπακτική της μανία. Βάζει κίνητρα, που τα συνοδεύει με περιορισμούς. Στήνει το δόκανο της «ανάπτυξης» και περιμένει. Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και τα σωματεία άρχισαν να ξεπροβάλλουν και να αναγνωρίζονται από το κράτος. Και ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως αυτή ήταν μια διαδικασία για τον εγκλωβισμό μιας ακόμα ανθρώπινης δραστηριότητας; Όπως τόσες άλλες που αποσπάστηκαν από τον κοινωνικό ιστό, παραμορφώθηκαν και μετά «προσφέρθηκαν» σαν καλύτερες. Τα κίνητρα πολλά. Οικονομικά οφέλη, παγκόσμια αναγνώριση, δόξα, τεχνική κατάρτιση, νίκη.

Έτσι αυτό που επιστράφηκε στον κόσμο είναι κάτι το διαφορετικό. Είναι ένα προϊόν που αγοράζεται και πουλιέται. Ρομποτοποίηση και αποξένωση. Θεατές και παίκτες.

Πως μέσα σ’ αυτό το σύνολο του «δίνω» και «παίρνω» να μην αναπτυχθούν όλα εκείνα τα «παράσιτα» που τρέφονται και συντηρούν τον κύριο κορμό;

Θυμούνται, κατά καιρούς, και μιλούν για παράγοντες, «παράγκες» κι άλλα παρόμοια. Λες και δεν ξέρουν πως όλα πάνε μαζί. Πως κάθε μηχανισμός θέλει τα απαραίτητα «παράσιτα» για να τον συντηρούν και να τον κάνουν να κινείται καλύτερα. Όταν, όμως, θελήσουν να τον φρεσκάρουν τότε θυμούνται πως όλα αυτά τα κυκλώματα είναι «βλαβερά». Στην πραγματικότητα θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο κινείται ο μηχανισμός τους. Σ’ αυτήν την περίπτωση πρέπει να ανασυνταχθούν και τα παρακυκλώματά του. Εκεί είναι που ξεσπάει ένας άγριος πόλεμος και τότε μιλάνε για κρίση.

Αλλά, το μόνο που φοβούνται, η μόνη κρίση που μπορεί να προκληθεί είναι όταν όλο αυτό το κομμάτι του κοινωνικού χώρου, που έχουν εγκλωβίσει στο τερατούργημα, που χαρακτηρίζεται ποδόσφαιρο (και γενικότερα σ’ ό,τι ονομάζεται αθλητισμός) να ξεπεράσει τις γραμμές που έχουν χαράξει, να ξεχυθούν στα τερραίν και να μετατρέψουν το χώρο σε λαμπόγυαλο.

Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που έχει συμβεί κάτι ανάλογο. Για τα δεδομένα του ελλαδικού και ιδιαίτερα του χώρου της Αθήνας είναι γνωστά τα αποτελέσματα που προκαλεί η οργή των ανθρώπων όταν αντιλαμβάνονται πως το «παιχνίδι» παίζεται αποκλειστικά εις βάρος τους. Είναι αξέχαστη η ολοκληρωτική καταστροφή του γηπέδου του Παναθηναϊκού στη δεκαετία του 1960 από τους ανθρώπους, μπροστά στην ολοφάνερη κοροϊδία με τις επαναλαμβανόμενες ισοπαλίες ώστε να γίνονται συνέχεια αγώνες και να τα κονομάνε οι επιτήδειοι.

Ίσως θα πρέπει να θεωρηθεί αυτό το γεγονός σαν ένα ορόσημο. Το πέρασμα από τον «ερασιτεχνισμό» στον «επαγγελματισμό» σημαδεύτηκε από το γεγονός αυτό. Όλα όσα θα επακολουθήσουν θα ανήκουν σε μια διαφορετική εποχή στο χώρο του «αθλήματος».

Για να μπορέσουμε να δούμε το πράγματα μέσα από μια πιο πλατιά οπτική ίσως είναι χρήσιμο να ξεπεραστούν οι αφοριστικές λογικές ενάντια στο λεγόμενο χουλιγκανισμό. (1)

Ίσως χρειαστεί να αφήσουμε στην άκρη την προσπάθεια να εξηγηθούν τα κοινωνικά φαινόμενα με διάφορα μοντέλα και θεωρίες. Για να δούμε ακόμα, πως η αστυνομική ερμηνεία, αυτών που διαρκώς συμβαίνουν σε σχέση με το ποδόσφαιρο, δεν μπορεί να συμπεριλάβει το σύνολο των ζητημάτων που συνδέονται μ’ αυτό. Και, πως η τεχνική μέθοδος, η γνωστή ως πολιτική οπτική, που συνήθως παρουσιάζεται σαν ο ειδικός αναλυτής και γνώστης των πάντων, δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να προσεγγίσουμε την κοινωνική ρίζα και σημασία των καταστάσεων που υπάρχουν.

Ξεπερνώντας αυτά τα στερεότυπα σκέψης (που πάντα διαθέτουν ένα «πλούτο» κριτικής και αφορισμών) θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πολύ περισσότερο αυτές τις «βίαιες εκδηλώσεις στα γήπεδα». Γιατί θα είναι πιο εύκολο να ψάξουμε και να αναρωτηθούμε μήπως πίσω από αυτά τα γεγονότα δεν κρύβεται μόνο αυτό που κάποιοι εύκολα χαρακτηρίζουν σαν «φανατισμό». Ούτε πρόκειται απλά και μόνο για μια οργισμένη αντιμετώπιση μπροστά στο στήσιμο ενός «αγώνα».

Μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε μια εγκλωβισμένη ενεργητικότητα που συστηματικά προσπαθούν να την κατευθύνουν για δεκαετίες τώρα σε ορισμένα κανάλια; Σ’ αυτά που βολεύουν όλους αυτούς που έχουν στήσει αυτό το τρισάθλιο κατασκεύασμα που λέγεται ποδόσφαιρο και σ’ όλους εκείνους που παίζουν πολιτικά παιχνίδια και προωθούν συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα σε μεγαλοπαράγοντες ή μικροπαράγοντες.

Μήπως βρισκόμαστε σε έντονες εκδηλώσεις αυτής της ενεργητικότητας, που δεν μπορεί πλέον να βρει την έκφρασή της σε μια αλάνα με όλο εκείνο το σμίξιμο των ανθρώπινων συναισθημάτων και της χαράς του παιχνιδιού;

Και γιατί άλλωστε να είναι κατακριτέα η οποιαδήποτε προσπάθεια μετατροπής αυτών των τεράστιων γηπέδων σε αλάνες;

Γιατί να νοιώθει κανείς την οποιαδήποτε συμπάθεια γι’ αυτό το μηχανισμό όπου η αυθόρμητη ανθρώπινη έκφραση έχει αντικατασταθεί από την ψυχρή τεχνική κι όπου αναλώσιμα ρομποτάκια έρχονται να παίξουν ένα καθορισμένο ρόλο για να τα κονομήσουν τόσο οι ίδιοι όσο και οι υπόλοιποι που τους αγοράζουν και τους πουλούν;

Και πριν βιαστεί κανείς να αποδώσει τις εύκολες κατηγόριες για υποστήριξη του χουλιγκανισμού και το ρίξιμο «νερού στο μύλο των διάφορων συμφερόντων» ας περιμένει λίγο.

Η σκέψη και η κρίση είναι χρήσιμες όταν δεν συνοδεύονται από την προκατάληψη και την χωρίς προβληματισμό καταδίκη φαινομένων και καταστάσεων.

Κι αφού μιλήσαμε για την χαρά του παιχνιδιού ας δούμε πως αυτή πλέον δεν μπορεί να εκφραστεί παρά μόνο με τους όρους που θέλουν όλοι αυτοί που, πεισματικά και με σύστημα, έχουν βαλθεί να ορίσουν και να καναλιζάρουν τις ζωές μας.

Ας προσπαθήσουμε να στήσουμε τη μπάλα σε κάποια αλάνα και θα διαπιστώσουμε την ανυπαρξία τέτοιων χώρων. Ας προσπαθήσουμε να βρούμε κι άλλους ανθρώπους για να δημιουργήσουμε μια ομάδα για να γίνει παιχνίδι και θα δούμε πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο.

Τότε ίσως καταλάβουμε καλύτερα τι μπορεί να σημαίνει εγκλωβισμένη ενεργητικότητα.

Αν δεν νοιώσουμε την επιθυμία να εκφραστούμε ελεύθερα, τότε σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας είναι πιθανό πως έχει ήδη αφομοιώσει τις «σύγχρονες» λογικές αυτών που σκοπός τους είναι να μας κάνουν όλο και περισσότερο αποξενωμένους από επιθυμίες που θέλουμε να εκφράσουμε και από χώρους που σίγουρα μας ανήκουν.

ΑΞΙΝΟΣ

(1) Επειδή ούτε συμπεριλαμβάνει όλες τις αντιδράσεις, ούτε έχει σχέση με αυτό που βιώνεται σήμερα. Χρειάζεται,επομένως, να επισημάνουμε πως η αυθόρμητη και εν πολλοίς υγιής αντίδραση απέναντι στον εγκλωβισμό δεν θα πρέπει να συσχετίζεται με τις οργανωμένες ταραχές, που αποτελούν μία στρεβλή εκδήλωση και κατά κανόνα εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα.

Στην πραγματικότητα η υγιής αντίδραση ακολούθησε την ίδια πορεία με αυτήν του ποδοσφαίρου. Διαστρεβλώθηκε, αλλοιώθηκε και τελικά κατέληξε μία καρικατούρα, προς πάσαν χρήσιν και εκμετάλλευσιν.

Παρουσίαση Antifa League Athens #7

“Antifa League Athens” και οι άνθρωποι πίσω απ’ αυτό

Μπάλα με ιδανικά για τα ιδανικά:
Ισότητα, Αυτοοργάνωση, Αλληλεγγύη

Την αντιφασιστική λίγκα, τη βλέπουμε ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα. Μας ενδιαφέρει η απεύθυνση στην κοινωνία ως κομμάτι αυτής, με σκοπό τη διάχυση του αντιφασιστικού και αντιεξουσιαστικού λόγου.

Αυτοοργανωμένο πρωτάθλημα γειτονιών, το οποίο μέσα από την ψυχαγωγία που προσφέρει το ποδόσφαιρο, θέλουμε να συνεισφέρει στη δημιουργία σχέσεων και επικοινωνίας, στην αφύπνιση συνειδήσεων, στον συντονισμό αντιφασιστικών ομάδων αλλά και να δείξουμε πως αν θέλουμε μπορούμε και αλλιώς.

Ο φασισμός είναι καπιταλισμός στη πιο ακραία του μορφή. Ως αντιφασίστες αντικαπιταλιστές, πολεμάμε τα αφεντικά και το κράτος. Προτάσσουμε την ισότητα, τις αντιιεραρχικές δομές, τις οριζόντιες διαδικασίες, την αυτοοργάνωση, τη συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα.

Πάμε κόντρα στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο και στις λογικές που συνάδουν με αυτό και προσπαθούμε στην πράξη να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό, ενάντια σ΄ αυτά που προτάσσει ο σύγχρονος αθλητισμός στο καπιταλιστικό σύστημα. Δε θέλουμε σε καμία περίπτωση να συσχετιστεί η λίγκα μας με οπαδικά χαρακτηριστικά και ομάδες εταιρείες, MKO, κόμματα κλπ.

Οι ομάδες, που φέτος θα δημιουργήσουν το 7ο Antifa League Athens σύμφωνα με τις αξίες που αυτό ενέχει και προτάσσει, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεσμεύονται απέναντι στο εγχείρημα και στις υπόλοιπες ομάδες που το απαρτίζουν.

Κάθε ομάδα συνδιοργανώνει σε μια γειτονιά που θα προτείνει εκείνη, με τις υπόλοιπες. Η επαφή με στέκια, καταλήψεις, συλλογικότητες, λαϊκές συνελεύσεις της γειτονιάς, στις οποίες διεξάγεται κάθε φορά η αγωνιστική-εκδήλωση, είναι ζητούμενο για την αλληλοενίσχυση των εγχειρημάτων αλλά και για να εμπλουτιστεί ακόμα περισσότερο η διοργάνωση με πολιτικό λόγο και παράλληλες δράσεις, αφήνοντας το αντιφασιστικό αποτύπωμα στη γειτονιά. (πορείες, μοίρασμα κειμένων, μικροφωνικές, εικαστικές παρέμβασεις κλπ)

Η θέση του Antifa League, είναι αντίθετη στη κουλτούρα των ναρκωτικών και τη καταστολή που επιφέρει αυτή.

Το κλίμα που επικρατεί στις αγωνιστικές μας είναι αυτό του συναγωνισμού και της συντροφικότητας. Ανταγωνιστικές συμπεριφορές πρέπει να απομονώνονται, καθώς δε συνάδουν με την ουσία του εγχειρήματος.

Το Antifa League Athens φτιάχνεται από όλους μας, για όλους μας και αφήνει παρακαταθήκη και εμπειρία για την επόμενη χρονιά και αυτούς που θα συνεχίσουν την πορεία του και θα το στηρίξουν. Όλα τα παραπάνω είναι ζητήματα αξιών αλλά και εμπειρίας, μέσα σε αυτά τα χρόνια που πέρασαν.

Οι τακτικές συνελεύσεις, όποτε αυτές θεωρούνται αναγκαίες, είναι ο τόπος όπου συζητάμε και αποφασίζουμε για όλα τα θέματα, οπότε είναι ζωτικής σημασίας για ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα όπως αυτό.

Όσοι από μας αποφασίσουν να συμμετέχουν στο εγχείρημα, θα πρέπει να επιδείξουν υπευθυνότητα, συνέπεια, δέσμευση και ελπίζουμε και ενθουσιασμό. Ανάθεση εργασιών και ευθυνών θεωρούμε ότι δε πρέπει να υπάρχει γιατί δεν προάγει τη συνδιαμόρφωση. Ό,τι λέμε πρέπει να μπορούμε να το πραγματοποιούμε.

Αν μια ομάδα επιδείξει ανευθυνότητα, ασυνέπεια, μη σεβασμό, και γενικώς συμπεριφορά αντίθετη με τη λογική του Antifa League, στην ουσία θέτει τον εαυτό της υπό αποχώρηση και η γενική συνέλευση κατοχυρώνει την απόφαση. Η κάθε ομάδα πρέπει να γνωρίζει ότι τα άτομα που την απαρτίζουν δεν έχουν επιδείξει αντιθετικές με αυτά που πρεσβεύουμε συμπεριφορές.


Συνέλευση Antifa League Athens

Party underground!

ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ..ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΕΙΩΣ!

Για την οικονομική ενίσχυση του εγχειρήματος.

Στο χώρο θα υπάρχουν και μπλουζάκια “antifa league” στη τιμή των 7 ευρώ.

*Μέρος των εσόδων θα δοθούν στο Κατειλημμένο Γυμναστήριο
** ΝΑΙ, θα παίξουμε (και) 90’s..!